سابقه و هدف: با توجه به شیوع رادیکولوپاتی ریشه S1 و اهمیت تشخیص زودرس آن و با توجه به وجود گزارشاتی مبنی بر توانایی تست  MMEP latency, amplitude در تشخیص بیماری و به منظور مقایسه میزان این شاخص ها در افراد مبتلا به S1 رادیکلولوپاتی و گروه شاهد آن ها، این تحقیق در مراجعین به بیمارستان شهدا در سال 1386 انجام شد.مواد و روش ها: تحقیق با طراحی historical cohort بر روی تعداد 31 بیمار مبتلا و 33 فرد شاهد واجد شرایط انجام گرفت. تشخیص بیماران بر اساس شرح حال و معاینه فیزیکی بوده است و در هر دوگروه بررسی H-reflex و MMEP latency وMMEP amplitude  انجـام شد. بیماران و گروه شاهد آن ها از نوع تحقیق بی اطلاع بوده و همکاران انجام دهنده طرح نیز از بیماری آن ها آگاهی نداشته و میزان این شاخص ها در دو گروه با تست های مختلف آماری مورد قضاوت قرار گرفت.یافته ها: افراد دو گروه از نظر سن و جنس و مشابه بودند. میزان MMEP latency در گروه شاهد 13.42±1.6ms و در گروه مبتلا 15.23±2.47ms بود (P<0.05). میزان MMEP amplitude در گروه شاهد 1.29±1.22mv و در گروه مبتلا 0.55±0.53mv بود ( MMEP latency .(P<0.06غیر طبیعی در افراد شاهد 2/12 درصد و در گروه مبتلا 4/48 (P<0.005) و amplitude غیر طبیعی در افراد شاهد 9/87 درصد و در گروه مبتلا 100 درصد بود (P<0.06).نتیجه گیری: به نظر می رسد تست MMEP latency می تواند در تشخیص بیماران S1 رادیکولوپاتی مورد استفاده قرار گیرد. انجام تحقیقی با طراحی تشخیصی در این زمینه توصیه می شود.

زمینه و اهداف: سندرم کارپال تانل شایع ترین مونونروپاتی است که در کلینیک ها دیده می شود، مطالعات الکترودیاگنوزیس روتین برای تشخیص این سندروم بکار می رود، TLT) (Terminal latency Index٫ که تفاوت سرعت هدایت سگمانهای دیستال و پروگزیمال را نشان می دهد یک شاخص با حساسیت بالا گزارش شده است، فلذا هدف از این مطالعه تعیین حساسیت این روش در مقایسه با سایر روشهای الکترودیاگنوزیس می باشد.روش بررسی: در این مطالعه که بصورت موردی – شاهدی انجام گرفت، 111 نفر بیمار CTS) (Carpal Tunel٫ Syndrom با 62 فرد سالم از نظر روشهای مختلف الکترودیاگنوزیس و مقایسه آن با TLI مورد ارزیابی قرار گرفتند و حساسیت هر کدام از تستها جداگانه تعیین و با همدیگر مقایسه گردید و داده ها از نظر آماری آنالیز گردیدند.یافته ها: متوسط TLI برای گروه 0.3±0.05 CTS و برای گروه کنترل 0.03± 0.42 بود. حساسیت TLI 73% تعیین گردید، که حساسیت بالاتری نسبت به سایر تستها نداشت. در 3 بیمار TLI تنها تست مثبت بود. حساسیت تست فواصل 7 و 14 سانتی متری بصورت معنی داری بیشتر از سایر تستها بود.نتیجه گیری: حساسیت تست TLI در مقایسه با سایر تستهای روتین الکترودیاگنوزیس تفاوت معنی داری ندارد در نتیجه اگر چه تست TLI یک تست مفید در تشخیص CTS می باشد ولی حساستر از سایر تستهای نمی باشد.

مقدمه: با وجود اینکه C.T.S (سندرم تونل کارپ) حجم وسیعی از مراجعین به درمانگاه الکترودیاگنوزیس در بخش طب فیزیکی و توانبخشی را تشکیل می دهد ولی تاکنون مطالعه وسیعی در مورد میزان نرمال و تغییرات برحسب سن در پارامترهای تاخیر زمانی شاخه حسی و حرکتی عصب میانی در مچ دست صورت نپذیرفته است. این تحقیق براساس نتایج حاصل در 5 سال گذشته (83-1379) در بخش الکترودیاگنوزیس بیمارستان آموزشی شهید صدوقی یزد می باشد.روش بررسی: در این مطالعه تعداد 1200 نفر از مراجعین به درمانگاه الکترودیاگنوزیس به علل دیگر و نیز افراد سالم جامعه به صورت تصادفی مورد بررسی قرار گرفتند. هر دو گروه فاقد بیماری سیستماتیک و دیابت، رادیکولوپاتی مهره های گردنی و نوروپاتی محیطی بوده و تست های بالینی Phallen, Tinel منفی و از طرفی فاقد آتروفی درناحیه تنار دست بودند و در دامنه سنی 80-10 سالگی قرار داشتند، پارامترهای تاخیر زمانی شاخه حسی و حرکتی عصب میانی دست درگروه سنی مورد مطالعه قرار گرفت.نتایج: دراین مطالعه میزان طبیعی تاخیر زمانی شاخه حرکتی عصب میانی دست با احتساب دو انحراف معیار از 2.5 تا 4.5 میلی ثانیه با میانگین 3.3 میلی ثانیه به دست آمد که البته این میزان بر حسب سن افزایش می یابد و از دهه پنجم به بعد افزایش شدیدتر است و به میزان کمی بیش از 0.1 میلی ثانیه در هر دهه افزایش می یابد و از طریق فرمول:Distal Motor latency: (DML)8cm=3.30+AGE-50/75±0.0025age برای سنین مختلف قابل محاسبه می باشد.از سوی دیگر میزان طبیعی تاخیر زمانی شاخه حسی عصب میانی دست با احتساب دو انحراف معیار از 2.7 تا 3.7 میلی ثانیه با میانگین 3.2 میلی ثانیه به دست آمد که البته این میزان بر حسب سن افزایش می یابد و از دهه پنجم به بعد این افزایش شدیدتر است و به میزان 0.1ms درهر دهه می باشد و از طریق فرمول: Distal Sensory latency: (DSL)14cm=AGE-50/100±0.0025age برای سنین مختلف قابل محاسبه است.نتیجه گیری: در نظر گرفتن فاکتور سن در گزارشات الکترودیاگنوزیس و مطالعه بیماران مشکوک به وجود CTS (سندرم تونل کارپ) از اهمیت ویژه ای برخوردار است و از این پس مقایسه تاخیر زمانی شاخه حسی و حرکتی عصب میانی دست در افراد مراجعه کننده به مراکز الکترودیاگنوزیس براساس سن و در نظر گرفتن افزایش این پارامترها بر حسب سن و فرمول های ارایه شده انجام می گیرد.

سابقه و هدف: محققان نشان داده اند زمان نهفته رفلکس صوتی در برخی ضایعات رتروکوکلئار (Retrocochlear) و به ویژه در ضایعات ساقه مغز، به طور غیرطبیعی افزایش می یابد. با توجه به تاثیر مشخصات محرک و ثابت زمانی دستگاه ایمیتانس بر اندازه رفلکس صوتی، لازم است هر آزمایشگاه مقادیر بهنجار زمان نهفته رفلکس صوتی خود را تعیین کند. این تحقیق، با هدف تعیین مشخصه های بهنجار زمان نهفته رفلکس صوتی و همچنین تاثیر تحریک گوش بر زمان نهفته رفلکس صوتی در آزمایشگاه تحقیقات شنوایی دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی اجرا شد. مواد و روش ها: این مطالعه بر روی 28 نفر شامل 13 مرد و 15 زن با محدوده سنی 45-18 ساله و میانگین سنی ±) انحراف معیار) 5.9±24.1 سال، که دارای آستانه شنوایی، مشخصات تمپانومتریک و آستانه رفلکس صوتی طبیعی بودند، انجام شد. در این مطالعه زمان رفلکس صوتی به عنوان فاصله زمانی از نقطه آغاز محرک صوتی تا نقطه کمترین کاهش کامپلیانس تعریف گردید و در سطح 10 دسی بل بالاتر از آستانه رفلکس صوتی گوش چپ و راست مقایسه گردید. یافته ها: نتایج نشان می دهد که زمان نهفته رفلکس صوتی با افزایش فرکانس محرک صوتی تونال، افزایش و با افزایش شدت آن کاهش می یابد. مقادیر زمان نهفته رفلکس صوتی برای محرک های تونال با فرکانسهای 500 و 1000 هرتز و محرک (Broad Bond Noise) BBN در مقایسه با فرکانس 2000 هرتز از پراکندگی کمتری برخوردارند. در هر یک از تحریک های ایپسی لترال و کنترالترال، گوش راست با گوش چپ از لحاظ میانگین زمان رفلکس تفاوت معنی داری ندارند. نتیجه گیری و توصیه ها: زمان نهفته رفلکس صوتی، متغیری وابسته به مشخصات محرک برانگیزنده نظیر شدت و فرکانس است و در فرکانسهای پایین تر در مقایسه با فرکانسهای بالاتر پراکندگی کمتری دارد. توصیه می شود مقادیر بهنجار زمان نهفته رفلکس صوتی در کودکان و افراد مسن بررسی گردد.

سابقه و هدف: با وجود اینکه) CTS سندرم تونل کارپ) حجم وسیعی از مراجعین به درمانگاه الکترودیاگنوزیس در بخش طب فیزیکی و توانبخشی را تشکیل می دهد، ولی تاکنون مطالعه وسیعی در مورد میزان نرمال و تغییرات بر حسب سن در پارامترهای تاخیر زمانی شاخه حسی و حرکتی عصب میانی مچ دست صورت نپذیرفته است. لذا این تحقیق بر اساس نتایج حاصل از 6 سال فعالیت بخش الکترودیاگنوزیس بیمارستان نمازی شیراز طی سال های 1379-1374 انجام پذیرفت. مواد و روش ها: تحقیق با طراحی توصیفی انجام گرفت. تعداد 1200 نفر از مراجعین به بیمارستان و افراد سالم جامعه به صورت اتفاقی انتخاب شدند. افراد فاقد بیماری های سیستمیک و دیابت، رادیکولوپاتی مهره های گردنی، نوروپاتی مـحیطی، آتروفی در ناحیه تنار دست و تستهای بالینی Tinel و Phallenمـنفی و در سنین 80-10 سال مورد مطالعه قرار گرفتند. پارامترهای تاخیر زمانی شاخه حسی و حرکتی عصب میانی دست در 10 گروه سنی مورد مطالعه قرار گرفتند و مقادیر نرمال آن با احتساب دو انحراف معیار و رابطه زمانی شاخه حسی و حرکتی بر حسب گروه های سنی تعیین شدند. یافته ها: در این مطالعه میزان طبیعی تأخیر زمانی شاخه حرکتی عصب میانی دست از 5/2 تا 2/4 میلی ثانیه با میانگین 3/3 میلی ثانیه به دست آمد. این میزان بر حسب سن افزایش می یافت و از دهه پنجم به بعد این افزایش شدیدتر بود و به میزان کمی بیش از 1/0 میلی ثانیه در هر دهه افزایش می یافت که از طریق فرمول:DML (8cm)= 3.30+ Age-50/75 ±0.0025 ageبرای سنین مـختلف قابل محاسبه می باشد. میزان طبیعی تاخـیر زمانی شاخه حسی عصب میانی دست از 7/2 تا 7/3 میلی ثانیه با میانگین 2/3 میلی ثانیه به دست آمد. این میزان بر حسب سن افزایش می یافت و از دهه پنجم به بعد این افزایش شدیدتر و به میزان ms1/0 در هر دهه بود که از طریق فرمول: DSL (14cm) = 3.20 + Age-50/100 ± 0.0025 ageبرای سنین مختلف قابل محاسبه است. نتیجه گیری و توصیه ها: در نظر گرفتن عامل سن در گزارشات الکترودیاگنوزیس و بررسی بیماران مشکوک به وجود) CTS سندرم تونل کارپ) از اهمیت ویژه ای برخوردار است. توصیه می شود از این پس مقایسه تأخیر زمانی شاخه حسی و حرکتی عصب میانی دست در افراد مراجعه کننده به مراکز الکترودیاگنوزیس در ایران بر اساس سن و در نظر گرفتن افزایش این پارامترها بر حسب سن و فرمولهای ارائه شده باشد.

در شعر و ادب پارسی، همواره از پوشیدگی و پاک دامنی، به عنوان مهم ترین و اساسی ترین ویژگی های زن نام برده شده است. علاوه بر این، زندگانی خانوادگی جامعه ایرانی، همیشه بر این اساس استوار بوده که زن ها با مردان بیگانه آمیزش نداشته باشند و شیوه ی زندگی در خانه ها نیز به صورت بیرونی و اندرونی بوده است. باور به پوشیده بودن و مستوری به عنوان صفتی بارز و ارزنده برای زن، موجب شده است که در شعر، مجازاً به جای واژه ی زن و دختر، از صفت مهم او، یعنی پوشیده، پوشیده روی و پوشیده رخ استفاده شود. در دنیاى پاک شعر فردوسى ، زن ایرانی، نژاده، عفیف، خویشتن دار و پوشیده است و دارای صفات والای انسانی. زنان عفیف و باحیاى شاهنامه، زیبا هستند و صاحب جمال و همواره خود را از چشم اغیار مى پوشانند و به این امر مى بالند. این باور و اندیشه، در شعر دیگر شاعران بزرگ ایران به وضوح نمایان است، چه آنجا که آشکارا به این موضوع اشاره دارند و چه آن گاه که در قالب صور خیال و تصویرپردازی های شاعرانه، از مضمون پوشیدگی، پاک دامنی و حیای زن، سخن به میان می آورند. در این مقاله با نگاهی به شاهنامه و آثار شاعرانی دیگر، به بررسی موضوع پوشیده بودن و پاک دامنی زن در این آثار پرداخته شده است.

زمینه و هدف: زایمان زودرس یکی از مهمترین علل مرگ و میر نوزادی می باشد. مراقبت ویژه از این افراد سبب افزایش هزینه های درمانی مامایی و نوزادی می گردد. هدف این مطالعه بررسی اثر پروژسترون واژینال در افزایش زمان نهفته و کاهش خطر عود زایمان زودرس بعد از مهار اولیه زایمان زودرس می باشد. روش بررسی: این مطالعه روی زنان بارداری که با علایم تهدید به زایمان زودرس بستری شده بودند انجام شد. بعد از توقف انقباضات رحمی افراد به دو گروه تقسیم شدند. در گروه درمان شیاف پروژسترون 400mg روزانه تا زمان زایمان تجویز شد و یک گروه به عنوان گروه کنترل انتخاب شدند که هیچ دارویی دریافت نکردند.یافته ها: متوسط زمان نهفته تا زمان زایمان، سندرم زجر تنفسی، وزن کم تولد و وزن زمان تولد به طور معنی داری بین دو گروه متفاوت بودند (به ترتیب (p=0.002, p=0.04, p=0.021, p=0.037. هیچ تفاوت معنی داری بین عود زایمان زودرس p=0.092، بستری در واحد مراقبت های ویژه نوزادی p=0.20 و عفونت نوزادی p=0.136 در گروه پروژسترون و گروه کنترل وجود نداشت.نتیجه گیری: استفاده از شیاف پروژسترون بعد از مهار موفق زایمان زودرس سبب به تعویق انداختن زایمان زودرس می شود و عوارض نوزادی ناشی از زایمان زودرس را کاهش می یابد ولی عود مجدد زایمان زودرس را کاهش نمی دهد.

هدف: هدف از این پژوهش مقایسه زمان نهفتگی موج V در ABR از طریق انتقال هوایی و انتقال استخوانی بود.مواد و روش ها: در این مطالعه مقطعی، 34 جوان 17) زن، 17 مرد( با شنوایی طبیعی تحت آزمون ABR از طریق انتقال هوایی و استخوانی قرار گرفتند. سپس زمان نهفتگی حاصله از دو روش با یکدیگر مقایسه شد.یافته ها: زمان نهفتگی موج V در ABR با استفاده از مرتعش کننده استخوانی حدود 0.5 میلی ثانیه بیشتر از ABR با استفاده از گوشی بود که با کاهش شدت این تفاوت کمتر می شود. زمان نهفتگی موج V در هر دو طریق انتقال هوایی و استخوانی در زنان کمتر از مردان بود.نتیجه گیری: به نظر می رسد که مقایسه زمان نهفتگی موج V پاسخهای برانگیخته شنوایی با استفاده از گوشی و با استفاده از مرتعش کننده استخوانی همانند ادیومتری رفتاری می تواند در تخمین حدت حسی عصبی کودکان سخت آزمون یا مبتلا به آترزی بویژه نوزادان مفید باشد.